moda na dworek polski-meble
Dworek polski
Spośród wielu opisów literackich polskiej siedziby szlacheckiej najbardziej nastrojowy i sugestywny wydaje się opis dworu w Soplicowie, jaki przedstawiła Adam Mickiewicz na początku I Księgi Pana Tadeusza. Dzięki niemu bez trudności możemy sobie wyobrazić siedzibę Sędziego, której wzorem miał być dla Mickiewicza piękny dwór Karpowiczów w Czombrowie koło Nowogródka. Dwór soplicowski z drzewa, lecz podmurowany był niewielki lecz zewsząd chędogi. Miał ganek od frontu, ściany pobielane tym bielsze, że odbite od ciemnej zieleni topoli, co go bronią od wiatrów jesieni. Zabudowania gospodarcze znajdowały się tuż obok (I stodołę miał wielką i przy niej trzy stogi). To literatura piękna sprawiła, że synonimem rodzimości stał się dwór w formie która ukształtowała się u schyłku XVIII w., tj. z gankiem kolumnowym i wysokim łamanym dachem oraz .
Meble antyczne
Wypada teraz uświadomić sobie, kiedy po raz pierwszy zainteresowano się dworem polskim oraz antykami.Mówiliśmy dotychczas o odrodzeniu się mody na dwór polski około roku 1980. Musimy zatem cofnąć się w czasie o lat dziewięćdziesiąt, w epokę gorączkowych poszukiwań stylu narodowego. Narodziło się wówczas przekonanie, że formy dworów i dworków wyrosłe na gruncie rodzimym i szczęśliwie łączące różne wpływy stylowe, stanowią kwintesencję swojskości. Przekonanie to narodziło się pod wpływem literatury pięknej.
Adam Miłobędzki omawiając nurt sarmacki budownictwa późnobarokowego, stwierdził, że najbardziej dlań charakterystyczne budowle to dwory murowane lub drewniane, będące redukcją barokowego pałacu zarówno w swym rozkładzie, jak i wystroju architektonicznym - antyki.
Twórcy tych dworów powtarzali i przetwarzali w drewnie formy monumentalne, zapożyczone z architektury murowanej i z upodobaniem stosowali rozmaite odmiany dachów łamanych, zarówno francuskich mansardowych, jak i tzw. polskich o równoległych połaciach, piętrzących się między hełmami narożnych alkierzy.
Dworów z alkierzami na narożach budowano zresztą coraz mniej w 2 połowie XVIII w., a dachem polskim nakrywano również dwory wznoszone na planie prostokąta. Dwór sarmacki był parterowy, dwutraktowy, miał ganek wsparty na drewnianych słupach (rzadziej wysunięty ryzalitowo przedsionek), który dopiero w końcu XVIII w. zastąpiono gankiem kolumnowym wraz z antykami.
Dwory z gankami na kolumnach budowano nawet wtedy, gdy klasycyzm w miastach ustąpił miejsca innym modom pisał Władysław Tatarkiewicz. Przetrwały bodaj najdłużej z całej architektury klasycystycznej.
Klasycyzm ogarnął tę dziedzinę architektury bardzo późno, bo dopiero ok. 1800 r. Cała niemal 2 połowa XVIII w., gdy chodzi o dwory szlacheckie oraz antyki, należy jeszcze do późnego baroku.